Pawilon herbaciany

Pawilon herbaciany

Old traditional Japanese teahouses on the edge of garden lake with reflections in the water and pine trees on an autumn sunny dayCeremonia herbaciana, podczas której wszyscy uczestnicy czują się akceptowani i życzliwie przyjęci, za progiem zostawiają codzienne kłopoty i różnice, które ich dzielą – odbywa się w specjalnym pawilonie. Oryginalny japoński pawilon herbaciany znajduje się w gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie – jest to jedyny taki obiekt w Polsce i jeden z nielicznych w Europie.

Jak czytamy na stronie chashitsu.japonia.net.pl: „Kaian (czyli pawilon herbaciany – przyp. herbata.info) tworzą dwa pokoje ceremonialne, zaplecze (mizuya) i otaczający pawilon niewielki ogród (roji), podzielony na część zewnętrzną (soto roji) i wewnętrzną (uchi roji). Prostota, a jednocześnie niewymuszona elegancja cechują większy z pokoi (hiroma). Tymczasem mniejszy (koma) tchnie prawdziwą surowością i naturalnością, przywodzącą na myśl chatę pustelnika. Wchodzi się do niego przez maleńkie drzwiczki (nijiriguchi), w których każdy musi się pochylić do ukłonu, zaś jedyne oświetlenie zapewnia okno w dachu, przez które można by podziwiać Księżyc czy czerwone liście klonu…”

Nieco inny opis pawilonu herbacianego znajdujemy w znakomitej książce Kakuzo Okakura, „Księga herbaty”. Poniższy opis jest skomponowany na jej podstawie, z niezbędnymi skrótami:

„Pawilon herbaciany (sukiya) nie jest niczym innym jak prostym domkiem słomianą chatką, jak go nazywamy. Pierwotne ideogramy, jakimi pisano tę nazwę, znaczą „siedziba wyobraźni”. Pawilon herbaciany jest całkowicie pusty, z wyjątkiem tego, co można chwilowo w nim umieścić dla zaspokojenia czyjejś potrzeby estetycznej. Może to być przyniesiony na tę okazję jakiś specjalny przedmiot artystyczny i wówczas wszystko inne zostaje dobrane i urządzone tak, by uwypuklić piękno głównego obiektu. Nie sposób słuchać wielu utworów muzycznych naraz; prawdziwe zrozumienie piękna możliwe jest jedynie poprzez koncentrację na jakimś centralnym motywie.

Sukiya składa się z właściwego pawilonu herbacianego, z pomieszczenia zwanego mizuya, gdzie przygotowuje się i myje utensylia herbaciane przed wniesieniem ich do pomieszczenia herbacianego, z altany (machiai), gdzie goście oczekują na zaproszenie do pawilonu, oraz ze ścieżki ogrodowej (roji), która łączy machiai z pomieszczeniem herbacianym.

Roji – ścieżka ogrodowa prowadząca z machiai do pawilonu herbacianego – oznacza pierwszy etap medytacji: przejście ku samooświeceniu. Ma za zadanie przeciąć więzy ze światem zewnętrznym i wywołać nowe doznania wiodące do pełnej satysfakcji estetycznej w samym pawilonie herbacianym.

Goście wchodzą do pawilonu przez maleńkie drzwi, mające nie więcej niż 90 cm wysokości – pochylając się nisko. Ten proceder dotyczy wszystkich bez wyjątku wysoko i nisko urodzonych i ma na celu zaszczepienie pokory.

Pozbawiona jakiejkolwiek wulgarności prostota powoduje, że pawilon herbaciany jest prawdziwym sanktuarium chroniącym od udręk zewnętrznego świata. Tam i tylko tam możemy poświęcić się niezakłóconej adoracji piękna.

Obecna industrializacja sprawiła, że prawdziwe wyrafinowanie staje się na całym świecie coraz rzadsze. Czy nie potrzebujemy teraz bardziej niż kiedykolwiek pawilonu herbacianego?”

[Głosów:0    Średnia:0/5]